Rozmowy z Bogiem, Francisco Fernandez Carvajal. Codzienny rozwaanie

Strona Sieci Francisco Fernandez Carvajal


Czwartek, 26 Lipiec 2017 r. 


Codzienny rozwaanie Rozmowy z Bogiem
Drukowa - Lektury

19 marca

26. ¶w. Józefa*

Oblubieñca Naj¶wiêtszej Maryi Panny

Uroczysto¶æ

1. Obietnice Starego Testamentu spe³niaj± siê w Jezusie przez Józefa.

2. Wierno¶æ ¦wiêtego Patriarchy wobec misji otrzymanej od Boga.

3. Nasza wierno¶æ.

 

26.1 Oto s³uga wierny i roztropny, któremu Pan powierzy³ swo­j± rodzinê[1].

Rodzina, o której mówi dzisiejsza antyfona na wej¶cie, to ¦wiêta Rodzina z Nazaretu, Bo¿y skarb na ziemi powierzony ¶w. Józefowi, s³udze wiernemu i roztropnemu, który z rado­¶ci± i bez granic po¶wiêci³ jej swoje ¿ycie. Rodzin± Pana jest tak¿e Ko¶ció³, który w ¶w. Józefie wyznaje swego obroñcê i opiekuna.

Pierwsze czytanie przypomina starodawne obietnice, zapo­wiadaj±ce z pokolenia na pokolenie nadej¶cie potê¿nego i sprawiedliwego Króla, dobrego Pasterza, który poprowadzi swoje stado na zielone pastwiska[2], Odkupiciela, który nas zbawi[3]. W dzisiejszym czytaniu prorok Natan przekazuje Da­widowi, ¿e z jego potomstwa wyjdzie Mesjasz, którego kró­lowanie potrwa wiecznie. Poprzez Józefa Jezus jest synem Da­wida. W Nim spe³ni± siê obietnice z³o¿one przez Boga od czasów Abrahama[4].

   „Wraz z wcieleniem «obietnice» i «figury» Starego Testa­mentu staj± siê «rzeczywisto¶ci±»: miejsca, osoby, wydarzenia i obrzêdy splataj± siê w ca³o¶æ zgodnie ze szczegó³owymi po­leceniami Bo¿ymi, przekazywanymi za po¶rednictwem aniel­skich pos³añców i przyjmowanymi przez istoty szczególnie wra¿liwe na g³os Boga. Maryja jest pokorn± s³u¿ebnic± Pañsk±, przygotowan± od pocz±tku czasów do roli Matki Boga; Józef jest tym (...), którego zadaniem jest zatroszczyæ siê o «upo­rz±dkowane» wprowadzenie Syna w ¶wiat, z zachowaniem Boskich nakazów i praw ludzkich. Ca³e tak zwane ¿ycie «pry­watne» czy «ukryte» Jezusa powierzone jest jego opiece”[5].

   Ewangelia z dzisiejszej Mszy ¶w. podkre¶la szczególnie, ¿e Józef pochodzi z domu Dawida, w którym z³o¿one zosta³y obietnice dane patriarchom: Jakub ojcem Józefa, mê¿a Maryi, z której narodzi³ siê Jezus, zwany Chrystusem[6]. Jest on Patriar­ch± Nowego Testamentu.

   Józef by³ cz³owiekiem prostym, którego Bóg obdarzy³ ³askami, aby móg³ spe³niæ sw± szczególn± i wzruszaj±c± misjê w planach zbawienia. ¯y³ po¶ród niewypowiedzianych rado­¶ci, maj±c przy sobie Jezusa i Maryjê, ale równie¿ w¶ród nie­pewno¶ci i cierpieñ, takich jak: zak³opotanie wobec doko­nuj±cej iê w Maryi tajemnicy, której on jeszcze nie zna; skrajna nêdza w Betlejem; us³yszane w ¶wi±tyni proroctwo Symeona o cierpieniach Zbawiciela; trwo¿liwa ucieczka do Egiptu; ¿ycie w obcym kraju prawie bez ¶rodków; powrót z Egiptu i lêk przed Archelaosem... By³ zawsze bardzo wierny woli Bo¿ej, pozostawiaj±c na boku plany i wzglêdy czysto ludzkie.

    Centrum jego ¿ycia byli Jezus i Maryja oraz pe³nienie po­wierzonej mu przez Boga misji. „Ca³kowite oddanie ¶w. Jó­zefa wydaje siê byæ utkane z wiernej mi³o¶ci, czu³ej wiary i ufnej nadziei. Dlatego dzieñ jego ¶wiêta jest odpowiednim momentem odnowienia naszego oddania powo³aniu chrze¶ci­jañskiemu, którego Pan udzieli³ ka¿demu z nas.

    Je¶li kto¶ szczerze pragnie ¿yæ wiar±, mi³o¶ci± i nadziej±, ponowienie oddania siê nie oznacza powrotu do czego¶, czym siê nie ¿y³o. Gdy istnieje wiara, nadzieja i mi³o¶æ, odnowa – pomimo osobistych b³êdów, s³abo¶ci i upadków – oznacza trwanie przy Bogu i potwierdza drogê wierno¶ci. Ponowienie oddania – powtarzam – jest odnowieniem wierno¶ci temu, czego Bóg chce od nas: kochaæ przez czyny”[7]. Pro¶my ¦wiê­tego Patriarchê, zw³aszcza dzisiaj, o skuteczne pragnienie wy­pe³nienia woli Bo¿ej we wszystkim, o radosne, bezwarunkowe oddanie, które pos³u¿y wielu ludziom w odnalezieniu drogi prowadz±cej do nieba.

26.2 S³ugo dobry i wierny, wejd¼ do rado¶ci Twojego Pana[8]. Te s³owa antyfony na Komuniê z pewno¶ci± us³ysza³ ¶w. Jó­zef w nagrodê za pe³ne mi³o¶ci i rado¶ci spe³nienie swego po­s³annictwa na ziemi. S± to b³ogos³awione, najpiêkniejsze s³o­wa, które pewnego dnia Pan skieruje tak¿e do nas, je¿eli bêdziemy wierni otrzymanemu powo³aniu, chocia¿ bêdziemy musieli czêsto rozpoczynaæ od nowa z pokor± i prostot± serca. W innej modlitwie mszalnej z dzisiejszego dnia w odniesieniu do ¶w. Józefa powtarza siê s³owo wierno¶æ: Wszechmog±cy Bo¿e, Ty powierzy³e¶ m³odo¶æ naszego Zbawiciela wiernej stra¿y ¶w. Józefa, spraw za jego wstawiennictwem, aby Twój Ko¶ció³ nieustannie siê troszczy³ o zbawienie...[9] – modlimy siê w kolekcie. Wydaje siê, jak gdyby Pan chcia³ nam przypo­mnieæ o wierno¶ci naszym zobowi±zaniom wobec Niego i wobec innych ludzi, o wierno¶ci powo³aniu otrzymanemu od Boga, wezwaniu, które otrzymuje ka¿dy chrze¶cijanin, by po­stêpowaæ zgodnie z wol± Bo¿±.

   Nasze ¿ycie ma sens jedynie w wierno¶ci wobec Pana w ka¿dym czasie i w ka¿dej okoliczno¶ci. Wiemy dobrze, ¿e od tego zale¿y nasze szczê¶cie w ¿yciu, a tak¿e w ¿yciu tych, którzy nas otaczaj±. ¦w. Józef prze¿y³ ró¿ne sytuacje i nie wszystkie one by³y mi³e z ludzkiego punktu widzenia. ¦w. Pa­triarcha by³ jednak mocny jak ska³a i zawsze liczy³ na pomoc Bo¿±. Nic nie sprowadzi³o Józefa ze wskazanej mu drogi; by³ cz³owiekiem, któremu Pan zaufa³ i którego postawi³ na czele swojej rodziny tu, na ziemi. Czy¿ jego ¿ycie nie polega³o na ca³kowitym oddaniu siê s³u¿bie, do której zosta³ powo³any? Oblubieniec Dziewicy Maryi, ojciec Jezusa wed³ug prawa,  spêdzi³ swe ¿ycie z uwag± skupion± tylko na nich, oddany misji, do której zosta³ powo³any. A jako cz³owiek oddany tej sprawie ju¿ nie nale¿a³ do siebie, przesta³ zajmowaæ siê sob± samym od chwili, kiedy pouczony przez anio³a w owym pierwszym ¶nie w pe³ni przyj±³ zamiary Boga wobec siebie i przyj±wszy Maryjê, swoj± oblubienicê, zacz±³ ¿yæ dla tych, których mu po­wierzono. Pan powierzy³ mu swoj± rodzinê, a Józef Go nie za­wiód³. Pan opar³ siê na nim, a on pozosta³ niez³omny we wszystkich okoliczno¶ciach. Pan w wielu sprawach liczy rów­nie¿ na nas. Nie zawied¼my Go. Powiedzmy dzisiaj Panu, ¿e chcemy byæ wierni, oddani sprawom Bo¿ym i ludzkim na ziemi tak jak ¶w. Józef, wiedz±c, ¿e od tego zale¿y sens ca³ego naszego ¿ycia. Zastanówmy siê uwa¿nie, w jakich sprawach mogliby¶my byæ wierniejsi: w obowi±zkach wobec Boga, wobec tych, których powierzono naszej opiece, w apostolstwie, w naszej pracy zawodowej...

26.3 Spraw, aby¶my za jego przyk³adem z czystym sercem pe³nili s³u¿bê przy Twoim o³tarzu. Przez Chrystusa, Pana naszego[10].

Przygotowuj±c siê do dzisiejszej uroczysto¶ci poprzez na­bo¿eñstwo siedmiu niedziel ¶w. Józefa, rozwa¿ali¶my zasadê wypowiedzian± przez ¶w. Tomasza, która stosuje siê do wy­brañstwa ¶w. Józefa i do ka¿dego powo³ania: „Je¶li Bóg wy­biera kogo¶ do czego¶, przygotowuje go i wyposa¿a, aby by³ do tego zdatny”[11]. Wierno¶æ Boga wyra¿a siê w pomocy, której udziela zawsze, w ka¿dej sytuacji ¿ycia, w pracy, w ka¿dym sta­nie zdrowia, itd., aby¶my mogli wiernie wype³niæ nasz± misjê na ziemi. ¦w. Józef odpowiedzia³ ochoczo na niezliczone ³aski otrzymane od Boga. „Opatrzno¶æ Bo¿a dzia³a równie¿ przez dzia³anie stworzeñ. Bóg pozwala ludziom wspó³pracowaæ w sposób wolny z Jego zamys³ami”[12].

Powinni¶my czêsto my¶leæ o tym, ¿e Bóg nas nigdy nie opu¶ci; On zawsze oczekuje od nas stanowczej odpowiedzi: w m³odo¶ci, w wieku dojrza³ym i kiedy ju¿ niewiele czasu po­zostaje do naszej ¶mierci; kiedy wydaje siê, ¿e wszystko sprzyja naszej wierno¶ci i w chwilach, kiedy mamy wra¿enie, ¿e wszystko zmusza nas do z³amania swoich przyrzeczeñ.Fakt, ¿e czasami nie odczuwamy Boga – nieraz przez d³ugie okresy, ¿e nic nas nie poci±ga do po¶wiêcenia Bogu najlepszej chwili dnia, mo¿e wynikaæ z tego, ¿e ma siê duszê wype³nion± samym sob± i tym, co siê wokó³ nas dzieje. W takich chwilach wierno¶æ Bogu oznacza wierno¶æ w wewnêtrznym skupie­niu, w pragnieniu wyj¶cia z tego stanu ducha, poprzez ¿ycie modlitewne, modlitwê, w której dusza pozostaje sama, bez­bronna wobec Boga, i zwraca siê do Niego z pro¶b± i patrzy na Niego...

Bóg oczekuje od nas wszystkich postawy czujnej, pe³nej mi³o¶ci, inicjatywy. Serce ¦wiêtego Patriarchy by³o pe³ne ra­do¶ci, tak¿e w najtrudniejszych momentach! Powinni¶my siê postaraæ, aby nasze ¿ycie na ziemi, nasze d±¿enie do Boga by³o zawsze nowe, jak nowa jest zawsze mi³o¶æ, gdy¿ Bóg zawsze i odwiecznie jest nowy.

Pro¶my dzi¶ ¶w. Józefa o ow± wewnêtrzn± m³odo¶æ, jak± daje zawsze prawdziwe oddanie, odnowa u samych podstaw owych mocnych postanowieñ, które kiedy¶ poczynili¶my. Módlmy siê do niego równie¿ za tylu ludzi, którzy oczekuj± po nas owej we­wnêtrznej rado¶ci, bêd±cej owocem oddania, która poci±gnie ich do Jezusa, a którego zawsze znajd± przy Maryi.

 

* Uroczysto¶æ ¶w. Józefa, Oblubieñca Naj¶wiêtszej Maryi Panny, w jaki¶ sposób przerywa praktykê postn±. On, wraz z Matk± Bo¿±, troszcz± siê o Dzieci±tko Jezus, i poza Maryj± nie ma w niebie wiêkszego ¶wiêtego. Tak jak by³ g³ow± ¦wiêtej Rodziny i opiekowa³ siê ni± na ziemi, tak te¿ teraz otacza swoj± opiek± Ko¶ció³ Powszechny.

To ¶wiêto, obchodzone ju¿ w wielu miejscach, przyjê³o siê w XV wieku, a nastêpnie w roku 1621 objê³o ca³y Ko¶ció³ jako ¶wiêto obowi±zkowe. Papie¿ Pius IX og³osi³ ¶w. Józefa w roku 1847 Patronem Ko¶cio³a powszechnego. Ojco­stwo ¶w. Józefa odnosi siê nie tylko do Jezusa, lecz do samego Ko¶cio³a, który kontynuuje na ziemi zbawcz± misjê Chrystusa. Papie¿ Jan XXIII w³±czy³ jego imiê do Kanonu Rzymskiego, aby wszyscy chrze¶cijanie czcili pamiêæ tego, który cie­szy³ siê fizyczn± obecno¶ci± Pana na ziemi.


 

[1] Antyfona na wej¶cie, £k 12,42.

[2] Ez 34,23.

[3] Rdz 3,15.

[4] Drugie czytanie, Rz 4,18.

[5] Jan Pawe³ II, Adhortacja apostolska Redemptoris custos,

[6] Mt 1,16.

[7] B³. Josemaría Escrivá, To Chrystus przechodzi, 43

[8] Antyfona na Komuniê, Mt 25,21.

[9] Kolekta.

[10] Modlitwa nad darami.

[11] ¦w. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna III, zag. 27, art. 4, c.

[12] Katechizm Ko¶cio³a Katolickiego, 323.

 



Webmaster mail; Languages: Deutsch English Español Français Italiano Latviešu Nederlands Polski Português Slovenčina Русский